Presentación

Ola de novo a todos e todas!

Nesta entrada adxunto a miña presentación.




Un saúdo!

Tema 3: A ensinanza-aprendizaxe e certificación de linguas estranxeiras polas institucións internacionais.

Ola a todos e todas!

Nesta entrada de blog vou tratar o tema tres do temario, o cal ten o seguinte título: A ensinanza-aprendizaxe e certificación de linguas estranxeiras polas institucións internacionais. Así, vou tratar os contidos e actividades que me gustaron e me pareceron interesantes deste tema.

Primeiramente gustaríame falar das persoas involucradas no proceso de ensinanza-aprendizaxe, e en concreto dos responsables de deseños de cursos. Agradaríame falar dos cursos que podemos encontrar por Internet como de “Aprende inglés en 1000 palabras”. Creo que os cursos de idiomas son moi útiles para a xente que quere iniciarse nunha lingua e non ten acceso a ningunha clase, academia, etc. e asiste a un curso online. É unha moi boa idea tanto para iniciarse como para aquelas persoas que queiran perfeccionar a lingua que están aprendendo. Sen embargo, na miña opinión deberíanse evitar os cursos de inglés, por exemplo, do tipo do antes mencionado. Creo que este tipo de cursos non son realmente efectivos para aprender ningunha lingua, xa que 1000 palabras non son tantas. O abanico de termos posibles a usar á hora de comunicarnos non serían suficientes. Ademais, estaríase descoidando a gramática, co que se cometerían unha gran cantidade de faltas. No inicio da aprendizaxe da lingua poden ser pasables, pero a medida que se mellora nun idioma hai que intentar ter un pouco máis de precisión. Amais, un idioma apréndese realmente con esforzo despois de varios anos, e non cun método sinxelo. Polo tanto, este tipo de cursos están ben para iniciarse nunha lingua e gañar un coñecemento básico mais non para ser un usuario competente.

Outro tema moi interesante do que se podería estar falando moito tempo é as metodoloxía. Con respecto a este tema hai bastante controversia xa que moitos autores, profesores, etc. creen que a metodoloxía que eles aplican nas clases é a correcta, outros distintos creen que a que eles usan é a adecuada, etc. Ademais, hai moitas actualizacións con respecto ás metodoloxías porque estase nunha busca constante dun modelo de ensinanza-prendizaxe único e eficaz para todo o mundo. Creo que unha metodoloxía única que sirva para todo o mundo e que se poida aplicar en todas as clases non se vai encontrar nunca. As clases están repletas de heteroxeneidade, cada alumno estuda e aprende dunha maneira diferente, o cal fai moi difícil encontrar unha metodoloxía idónea para todo o alumnado. Todas as metodoloxías presentan as súas vantaxes e as súas desvantaxes e polo tanto o que se debería facer sería coller aqueles aspectos que nos parezan positivos das numerosas metodoloxías existentes e, como di o Marco de referencia, aplicalos por cada profesor á cada clase segundo as súas características.

Unha das opcións que máis me gustan e, sempre que se teñan medios, é traer a algún falante nativo a dar unha conferencia sobre un tema, algún profesor de conversación que traballe tamén na clase, contacto con escolas estranxeiras etc. para que o alumnado poida usar e poñer en práctica a lingua nun contexto real. Cando unha persoa ve utilidade ós coñecementos que está estudando, e neste caso a un idioma estranxeiro ó falar cun nativo, motívase e quere seguir mellorando e seguir aprendendo. Ó mesmo tempo, non todo pode ser conversar xa que nun idioma hai moitos aspectos que aprender, como a gramática. Creo que tamén e necesario estudar este tipo de partes máis “aburridas”. Tamén é certo que hai maneiras de estudalas, e non só van ser aprendendo de memoria as estruturas nun papel. O primeiro paso pode ser ese, mais non é o único e á hora de poñer en práctica eses coñecementos pódense facer diálogos, presentacións, xogos online, etc. En definitiva, opcións que motiven a aprendizaxe do alumnado. Por lo tanto, o profesorado deberá elixir aquelas opcións que mellor se adecúen a cada clase favorecendo sempre a autonomía e a participación.  

Outro tema do que me gustaría falar son os errores e as faltas que se cometen nas clases dunha lingua estranxeira. Creo que si se deben corrixir os erros nas clases de idiomas para evitar que se fosilicen. Aínda que hai alumnos que non queren que se lles corrixa hai que acostumalos a elo. No caso de que o alumno ou alumna cometera unha falta, que non un erro, creo que non se debería corrixir xa que esta persoa dáse conta e por motivos momentáneos, como o nerviosismo, cometeu esa falta. No caso de que sexa un erro fosilizado creo que o profesor ou profesora ten que facer algo ó respecto para intentar corrixilo. Dito isto, creo que tampouco é a solución estar corrixindo cada erro a un alumno cando se expresa. Ista corrección constante o que vai facer é desmotivalo e facer que non queira participar máis. A medida que a persoa gañe coñecemento dunha lingua xa irá corrixindo a maioría dos erros que cometía.

A actividade que fixemos para este tema pareceume moi interesante. Por grupos, tivemos que buscar información para as diferentes metodoloxías como a sugestopedia, método del silencio ou método audiolingüe. Persoalmente non coñecía algunha metodoloxía como o método do silencio. Resultou moi positiva esta actividade xa que puidemos coñecer de qué trataban as diferentes metodoloxías.

Finalmente, aprender un idioma é unha tarefa difícil e non nos podemos deixar enganar por un curso que pinta as cousas fáciles. Aprender un idioma leva o seu tempo e dedicación, e iso non se vai suplir por un curso de 1000 palabras. Tamén nesta unidade recapituláronse metodoloxías que existen na actualidade mais non hai un única modelo efectivo, senón que teñen que ser os profesores os que apliquen á clase todas as cousas positivas que presentan cada unha delas para lograr a máxima aprendizaxe dos seu alumnado.

Moitas gracias!

Tema 4: Os niveis de referencia de aprendizaxe das linguas e o desenvolvemento de competencias

Ola a todos e todas de novo!

Esta nova entrada de blog vai estar dedicada ó tema 4: os niveis de referencia de aprendizaxe das linguas e o desenvolvemento das competencias. Polo tanto, vou tratar aqueles aspectos que me pareceron interesantes e dos que me gustaría falar nesta nova entrada.

Primeiramente, gustaríame comentar que o estudo da lingua debe abranguer todos os rexistros da mesma, desde o máis formal ata o máis informal tendo o falante así a capacidade de adaptarse a cada situación. Non ten sentido estar falando cun amigo na rúa, estar tomando un café, e falar coma se se estivera dando unha conferencia. Hai que dar importancia ás situacións máis informais xa que tamén forman parte do coñecemento da lingua. No que respecta á miña experiencia, nas clases de inglés no instituto este aspecto non se traballaba moito xa que principalmente tratábamos situacións formais. Pola contra, cando estudei alemán na escola de idiomas a situación era moi diferente e si que se lle daba máis importancia a situacións máis informais que suceden na rúa, cos amigos, etc. Polo tanto, é un aspecto que se debería tratar máis na educación secundaria mediante, por exemplo, a creación de diálogos que despois se terán que poñer en práctica.

Como se comentou na clase, unha persoa que se encontre nun C1 de inglés, por exemplo, non vai ter ese nivel en todos os aspectos dunha lingua. Dependendo da súa experiencia con ese idioma presentará algúns puntos máis fortes que outros. Persoalmente, cando empecei a carreira a parte na que presentaba  máis deficiencias era a escrita. Así, creo que nas aulas hai que ter en conta todo este tipo de cousas e facer actividades para fortalecer os aspectos nos que o alumnado ten máis dificultades para así reforzalas. Así, tampouco hai que esquecer as partes nas que un é mellor e intentar seguir mellorándoas.

Por suposto que as persoas que estuden unha lingua teñen que aprender gramática, vocabulario, etc. mais isto non implica esquecer a cultura e o mundo que engloba a lingua estudada. Ademais, pódese aprender gramática e vocabulario á vez que se lle da importancia á cultura dunha lingua. Cada lingua entende o mundo de maneira diferente, e isto é o que abre a mente co estudante. Coñecer outras formas de ver o mundo e de entender as relacións humanas é algo moi interesante que fai madurar e apreciar máis os diferentes lugares. Saber a cultura doutros países ten unha vital importancia para desfacerse nas aulas de falsos estereotipos e crenzas que causas odio e rexeitamento a outros países e razas. Isto é moi importante no instituto sobre todo xa que na adolescencia algúns rapaces e rapazas créanse ideas erróneas sobre un pais o cultura. O mellor para combater isto é a información. Todos temos estereotipos dos distintos países do mundo. Pensamos que todos os habitantes son iguais, fan as mesmas cousas e teñen os mesmos gustos mais isto non é para nada certo. Pensemos en España por exemplo. As demais nacións teñen unha imaxe de toros, festa, sol e flamenco. Sen embargo a realidade é moi diferente xa que hai moitas rexións. Nós non afianzamos ese estereotipos e polo tanto cos demais países pasa igual. Así, co estudo da cultura estase a coñecer as diferentes manifestacións culturais dun país e por conseguinte estase coñecendo mellor.

Normalmente na educación só se lle da importancia ó inglés británico e/ou americano. Aínda pensamos que estes son os máis importantes e prestixiosos fronte as demais variantes do resto do mundo. Isto está ligado á cultura. Se só se estudan esas dous variantes do inglés estanse omitindo as demais que existen no mundo. Estase perdendo riqueza e coñecemento con respecto a outros tipos de inglés e a súa cultura. Todas as variantes de inglés son igual de importantes e tamén deben de ser tidas en conta. Tamén e certo que non da tempo para estudar todas as variantes mais creo que se lle pode dedicar un pouco de tempo a tratalas na clase. Hai que ensinar ós rapaces que a diversidade existe e non é un aspecto negativo senón algo positivo que mellora a sociedade.

Unha actividade que fixemos na clase e que creo que é totalmente adaptable a un aula de secundaria e que resultaría moi positiva foi ver un vídeo dunha escritora feminista. Este tipo de actividades, pola miña experiencia como alumno, gustan moito. O alumnado presta máis atención xa que é alguén que seguen, admiran, son fans, etc. Polo tanto, é unha boa ferramenta a hora de traballar a lingua inglesa. Con este tipo de vídeos pode traballarse a gramática, o vocabulario ou a pronunciación. Ó mesmo tempo poden introducirse debates na clase, con todos os seus beneficios, do tema do que tratase o vídeo. Creo que tamén nas clases deben tratarse temas tan importantes coma o tema do vídeo, o feminismo, para evitar malas condutas no futuro. Polo tanto, o vídeo daría pé a facelo. Se o debate pódese facer na lingua que se estuda mellor que mellor xa que así estaríase poñendo en práctica.

Por último, estudar unha lingua é unha actividade completamente satisfactoria xa que non só permite á persoa poder falala e comunicarse senón que tamén facilita ós estudantes o contacto e o coñecemento do mundo que os rodea.

Ata a próxima entrada!

Tema 2: O Marco Común Europeo de Referencia para as Linguas

Ola a todos e todas!

Esta entrada do blog vai estar dedicada ao tema 2: O Marco Común Europeo de Referencia para as Linguas. Obxectivos, métodos e prioridades da política lingüística europea. Por conseguinte, este tema vai tratar sobre os documentos principais sobre as linguas e a súa aprendizaxe a nivel europeo. Así, gustaríame tratar nesta entrada o MCER (Marco Común Europe para as Linguas).  

O cometido do Marco Común Europeo para as Linguas é proporcionar unha base común para a creación de programas de linguas en toda Europa (exames, manuais, etc). Este organismo establece o que cada estudante ten que aprender para ser capaz de comunicarse. Tamén se contempla a cultura da lingua. Así, o MCER crea distintos niveles a nivel europeo para poder avaliar a aprendizaxe da persoa que está estudando unha lingua. Deste xeito, os docentes que se dedican a ensinanza de linguas en Europa poden basearse nuns mesmos parámetros para aprender esas linguas ós seus alumnos e alumnas. Así, cada curso na educación secundaria ten un nivel e uns obxectivos que o alumnado ten que acadar. Con respecto a isto, gustaríame comentar que moitas veces as clases son moi heteroxéneas. Aínda que un alumno estea cursando primeiro de Bacharelato, por exemplo, non ten por que ter o nivel que se imparte nese curso académico. Polo tanto, creo que é necesario realizar unha proba de nivel a principio de curso para saber onde se encontrar o alumnado ó que se lle vai impartir a materia. Unha vez realizada a proba deberanse analizar os resultados e dar a clase en consecuencia ós coñecementos base que a clase presenta. Non ten sentido impartir uns coñecementos que os estudantes xa saben ou que non entendan, xa que así, en ambos casos, a aprendizaxe resultaría pouco frutífera.

Ademais, o MCER supón un recoñecemento da titulación unha lingua e polo tanto permite á persoa que a obtivo moverse por Europa con ese título. Este aspecto é tremendamente positivo, xa que cunha acreditación dun nivel pódese optar a un traballo no estranxeiro, a un programa de mobilidade para estudar, etc. Amais, outros exames poden ser validados neste marco, como poden ser os exames de Cambridge, que tanta xente fai, ou tamén as probas de TOELF. Persoalmente fixen as probas TOELF o ano pasado. Sen embargo, as probas TOELF teñen un gran inconveniente e é que caducan nun período de tempo bastante limitado. Isto resulta bastante negativo xa que se se queren usar os resultados obtidos pasados dous anos estes xa non son válidos. Polo tanto, hai que pensarse moi ben cando se realizan estas probas para aproveitalas ó máximo debido a que son bastante caras.

Tamén me gustaría comentar un aspecto que me parece moi interesante con respecto ás medidas que se toman para mellorar a aprendizaxe das linguas. Este aspecto é proporcionar a todos os sectores da poboación a facilidade de estudar idiomas. Creo que é moi positivo no que respecta este punto que existan unha gran cantidade de escolas de idiomas, centros de linguas, etc. e que se implanten os idiomas na escola desde os primeiros cursos. Desta maneira, durante todos os cursos que compoñen a educación, ten que haber un plan de estudos de linguas estranxeiras moi ben creado que permita a evolución continuada nunha lingua para potenciar nos alumnos as destrezas nas linguas estranxeiras. Así, un dos criterios do MCER que se deben incluír é que se impartan uns contidos que se podan aplicar na realidade, para que cando se teña que poñer en práctica unha lingua nun país estranxeiro, cun nativo, escribir un texto nun idioma estranxeiro, etc. a persoa saiba como realizar esa acción adecuándose ó contexto e non soltando frases previamente memorizadas, no caso de que sexa unha conversa, que non teñan nada que ver co contexto no que se produce.

Ó mesmo tempo, é moi importante aprender a cultura e a relación que ten a xente noutro país. Isto resulta moi enriquecedor para o aprendiz e moi útil cando se viaxa a un país estranxeiro para evitar malentendidos. Con isto refírome a que un xesto pode ser moi inocente nun país mais noutro resultar un insulto. Por exemplo, nós usamos o dedo índice máis o corazón (con nudillos da man cara fóra) para designar o número dous, mais en Londres, por exemplo, este xesto corporal ten un significado completamente diferente. Este xesto é o equivalente ó noso corte de manga. Outro tipo de información de utilidade podería ser cómo se coñecen as persoas nos diferentes países. Nós normalmente damos dous bicos, mais noutros países isto está mal visto, e para evitar algunha que outra situación incómoda é necesario ter este tipo de coñecemento.

Finalmente, é un bo traballo o de preparar á poboación para que sexa capaz de estudar ou traballar fora, favorecer o entendemento e respecto a outras culturas, etc. Especialmente, este entendemento ten unha importancia especial nos últimos anos debido os grandes odios que parece que xorden de novo cara outros países. O coñecemento dunha lingua é un aspecto que ten tremenda importancia para a vida dunha persoa e deberíase dar moita importancia xa que un idioma abre moitas portas.  

Ata a próxima entrada!

Tema 1: La enseñanza de lenguas en el presente modelo educativo, nacional y autonómico.

Ola a todos e todas!

Nesta primeira entrada gustaríame tratar o que me pareceu interesante das clases nas que se tratou o tema un titulado: A ensinanza de linguas no presente modelo educativo, nacional e autonómico. Polo tanto, este tema trata sobre as linguas estranxeiras tanto en Galicia como en España desde a perspectiva da educación obrigatoria, post-obrigatoria e de réxime especial.

Un tema que creo que ten moita importancia e que se debe tratar na clase é os cambios de lexislación polos que pasa a educación no noso país. Esta sufriu modificacións antes e durante o réxime franquista e despois da instauración da democracia. Todos os novos plans en materia de educación engaden ou suprimen algún aspecto que a anterior lei propuxera. Así, as etapas escolares e as súas idades correspondentes, as probas a realizar despois de cada etapa, os contidos, os obxectivos o trato que reciben as linguas estranxeiras vense modificados. Así, a historia e o pasado poden ser a mellor maneira de aprender e mellorar o curso dun país, xa que neles se mostran as cousas que se fixeron ben e funcionaron e as que se fixeron mal e fracasaron. Polo tanto, a historia e o pasado hai que telos de man para así evitar os erros, aprender deles e centrarse nos acertos e seguir mellorándoos. Sen embargo, paréceme un desacerto moi grave que se modifiquen as leis educativas sen ter en conta a anterior tendo en conta o que resultou positivo para e o que non.

O feito de que haxa unha gran cantidade de cambios en curtos períodos de tempo é un aspecto negativo para a educación, xa que non se para de avanzar e logo retroceder. Cando non hai nada fixo e se está modificando continuamente un aspecto tan importante como a educación non hai avances. A clase política tería que poñerse de acordo no que respecta á materia de educación xa que é un pilar para o avance dun país. A educación é uns dos primeiros aspectos ós que hai que darlle importancia xa que o futuro dun país depende dela, e hai que deixar atrás reformas por cuestións políticas e centrarse no que verdadeiramente é importante: formar ás novas xeracións. Non se pode xogar coa educación porque se está xogando co futuro dos estudantes. Sen embargo, isto non quere dicir que non se modifique nunca. Tanto a sociedade coma a xente está en constante cambio e polo tanto hai que adecuar a educación a eses cambios que poidan xurdir. Polo tanto, os cambios sempre son benvidos se se fan desinteresadamente para a mellora da educación e non por cuestións políticas, xa que, como comentei con anterioridade, hai que adaptar a educación ás novas xeracións, senón quedaría obsoleta e sería un fracaso.

Tamén na clase se realizan actividades en grupo. Unha actividade que me chamou a atención foi a primeira que tivo lugar. Foi unha actividade que persoalmente penso incluír cando sexa docente. Pareceume de gran utilidade. Esta actividade foi unha presentación un por un do alumnado. Cada alumno falou acerca dos estudos que fixera xa fose un grado, un máster ou un doctorado. Tamén comentamos se estudamos fóra e onde, que linguas demos na carreira, por qué facíamos o máster de profesorado e cales eran os nosos plans de futuro. Con esta presentación a profesora pretendía coñecer ó seu alumnado un pouco mellor, saber a nosa procedencia académica e os nosos plans de futuro. O mesmo tempo, con este tipo de presentacións achégase o alumnado e o profesorado e créase un ambiente de máis confianza. Este aspecto é moi positivo para a aprendizaxe. En moitas ocasións onde o profesor ou profesora está distante dos seus alumnos, estes non se sinten cómodos á hora de preguntarlle as dúbidas que teñan, o que repercute na súa aprendizaxe. Polo tanto, nun ambiente con máis confianza isto non pasa.

No medio da explicación do tema un houbo un debate e un intercambio de opinións entre a clase sobre as linguas estranxeiras e as correspondentes leis educativas que as modifican. Varias persoas da clase deron a súa opinión sobre este tema, as linguas estranxeiras, e como estas son abordadas polo sistema educativo erroneamente en moitas ocasións. Por exemplo, unha compañeira dixo que un dos propósitos que ten para o futuro e crear un colexio completamente diferente ó que existe hoxe en día, cunha metodoloxía nova onde se dará importancia a moitos aspectos ós que actualmente non. Con respecto a este tema eu creo que ten que haber unha modificación na ensinanza das linguas estranxeiras xa que pasamos a nosa vida académica (infantil, primaria, ESO e Bacharelato) estudando inglés e, cando acabamos a última etapa, a maior parte do alumnado non ten un nivel aceptable. Ademais, en relación ó debate, eu engadín un comentario sobre a miña experiencia. Creo que debería darse máis importancia á parte oral nas aulas, xa que as explicacións no instituto céntranse moito na gramática e pouco en falar. Como non se da moita importancia, o alumnado en xeral non ten capacidade para entender e expresarse e cando había un profesor que falaba en inglés, os alumnos pedíamoslle que falase en castelán porque non entendíamos. Era unha pescadilla que se mordía a cola.

Finalmente, este tipo de actividades, o debate, etc. son moi beneficiosas para o alumnado por moitos motivos. No caso dos debates todo o mundo ten a oportunidade de expresar a súa opinión, o que fai que a persoa síntase parte da clase. Aparte, escoitar máis opinións doutros compañeiros abre a mente xa que un escoita novos enfoques ás linguas estranxeiras e á súa aplicación na educación. Ademais, agora que estamos estudando para ser profesores e profesoras temos que unir as nosas forzas para facer dos institutos un lugar mellor onde se dea prioridade á aprendizaxe e á mellora da educación pouco a pouco.

Un saúdo e ata a próxima.